Geschreven door Webmaster | 05 januari 2012

Misschien wel de beste speler die ooit bij Sportclub Eibergen heeft gevoetbald, maar toch onbekend bij velen: Fred Eppink. Eppink speelde twee seizoenen bij Sportclub Eibergen in de succesvolle jaren zeventig. Ondanks dat hij op jonge leeftijd bij FC Twente was afgekeurd voor het betaalde voetbal, bleek hij de ontbrekende schakel bij Sportclub Eibergen en promoveerde de club mede door zijn inbreng naar de tweede klasse.
 
Voordat je bij Sportclub Eibergen kwam voetbalde je voor FC Twente. Hoe verliep die periode?
In 1966 kwam ik op 18-jarige leeftijd bij FC Twente terecht. Het seizoen ervoor had ik bij NEO in Borne gespeeld waar ik goed draaide en vaak scoorde als middenvelder. Bij FC Twente kwam ik aanvankelijk in het jeugdelftal, maar omdat het eerste elftal niet goed draaide werd ik overgeheveld naar de hoofdmacht. Bekendste namen destijds in de selectie waren Epi Drost, Kick van der Vall, Theo Pahlplatz en Jan Jeuring. Mijn eerste wedstrijd was meteen onvergetelijk. Thuis in het oude Diekman stadion tegen Telstar, dat ook in de onderste regionen van de eredivisie voetbalde, wonnen we met 1-0 dankzij een doelpunt van mij. Een schot vanaf de rand van de 16 meter verdween buiten bereik van de keeper in de bovenhoek. Een jongensdroom was werkelijkheid geworden.
 
Ik speelde dat seizoen nog één wedstrijd in het eerste tegen DWS (Amsterdam) en maakte het seizoen af bij het tweede en op de bank van het eerste. Na het seizoen kreeg ik een verbeterd contract en begon met goede moed aan de voorbereiding in de hoop definitief door te breken.

'Mister FC Twente' Epi Drost. Opvallend zijn de gelijkenissen tussen het shirt van FC Twente en Sc. Eibergen

Blessures gooiden helaas roet in het eten. Een groot gedeelte van de voorbereiding miste ik door een keelontsteking, waardoor ik bij het tweede moest aansluiten. Daar vond ik weer gauw mijn draai en scoorde regelmatig. De prestaties van het vlaggenschip lieten wederom te wensen over, waarna trainer Antoin ‘Spitz’ Kohn me vertelde dat ik zaterdag een halve wedstrijd in het tweede zou spelen en vervolgens zondag mee zou gaan met de eerste selectie naar GVAV (Groningen).
 
Zover kwam het niet want het noodlot sloeg toe. Vlak voor rust brak ik mijn linkerenkel, waardoor het eerste elftal uit het zicht verdween. Hier bleef het niet bij, want tot overmaat van ramp brak ik in de wedstrijd waar ik mijn rentree maakte mijn rechterbeen. Een lange revalidatie volgde, maar na twee jaar van onderzoeken in verschillende ziekenhuizen was de wrange uitkomst dat ik op 22-jarige leeftijd werd afgekeurd voor het betaalde voetbal.
 
Hoe kwam je hierna bij Sportclub Eibergen terecht?
Ik raakte bijna twee jaar geen bal aan en ben toen weer gaan trainen bij mijn oude amateurclub NEO. Zolang ik het rustig aan deed had ik geen problemen, hoewel ik in het begin nog vrij veel last van mijn enkel had. Geleidelijk aan ging het beter en waagde me weer aan wedstrijden spelen. Twee jaar later verhuisden wij naar Hengelo en meldde me aan bij Achilles ‘12. Hier promoveerden we maar liefst drie keer achter elkaar waardoor we in de nieuwe hoofdklasse terecht kwamen. Ook mijn eigen prestaties verbeterden, al heb ik het niveau van voor de beenbreuken nooit meer gehaald. In die periode werkte ik bij textielbedrijf KTV in Eibergen en na enkele jaren pendelen besloten we om te verhuizen naar Eibergen waar we aan de Blenkenkamp gingen wonen.
 
Hoe beviel de overstap naar Sportclub Eibergen?
Nadat ik overschrijving had aangevraagd naar Sportclub Eibergen heb ik daar ruim twee seizoenen heerlijk gevoetbald. Sportclub Eibergen had toentertijd een zeer goed elftal. Jan Endeman was een talentvolle keeper, Gerrit-jan Schut zou in het betaalde voetbal niet hebben misstaan, Gé Scholten was een begaafde technicus en Johan Averdijk wist uit de onmogelijkste hoeken het net te vinden. Aangevuld met zeker een tiental bovengemiddelde voetballers, verbaasde het me dat ze niet hoger speelden. Het jaar voor ik kwam was de ploeg al kampioen geworden in de 4e klasse, maar hoger dan de 3e klasse had de club nooit gevoetbald. Misschien kwam ik precies op het juiste moment en was ik net de speler die aan dit succes ontbrak, in elk geval liep het vanaf het begin als een trein. Het eerste jaar kwamen we nog één punt te kort voor het kampioenschap, maar het seizoen erna verloren we slechts eenmaal. Hiermee was het kampioenschap en de felbegeerde promotie naar de tweede klasse een feit.
 
Ook daar was de start veelbelovend met winst in de eerste twee wedstrijden. Helaas raakte ik hierna geblesseerd en bleken dit achteraf mijn laatste wedstrijden Eibergen. Aanvankelijk was niet bekend niet wat voor blessure het was, maar na enkele maanden werd vastgesteld dat het om de meniscus ging. In de winterstop vertrok ik naar de politieopleiding in Amsterdam, waarmee er een einde kwam aan de succesvolle periode bij Sportclub Eibergen. Na een knieoperatie aldaar heb ik nog enkele seizoenen gespeeld bij OFX in Oost-Zaan en PSZ in Zaandam.
 
Wat doe je tegenwoordig?
Met mijn vrouw en twee kinderen zijn we in 1986 weer naar Borne verhuisd. Ik kreeg een baan in Hengelo en werkte bij het GAK, later ging dit op in het UWV waar ik opsporingsfunctionaris was. Ik woon nog steeds in Borne, ben met de vut en heb tot vorig jaar 7x7 gevoetbald in een veteranenteam bij NEO. Uiteindelijk is mijn eerste enkelblessure me toch fataal geworden, want hardlopen is er niet meer bij door een vergroeiing. Op woensdag trainen we nog wel met een tiental oud (60+) eerste elftal spelers en daarnaast train ik nog een aantal miniteams.
 
De verrichtingen van Sportclub – nu FC Eibergen – volg ik via de krant, evenals die van Achilles’12. Naar NEO 1 ga ik nog regelmatig kijken. Contact met Eibergen hebben we nog wel met kennissen van toen, de familie Kuipers. Een paar jaar geleden heeft verzorger Johan Schurink mij nog uitgenodigd voor zijn afscheid. Helaas was ik door vakantie verhinderd, anders was ik hier zeker bij geweest. Ik ben wel van plan om het komende jaar een keer te kijken bij FC Eibergen, dus misschien kan ik dan met enkele oud-teamgenoten nog mooie herinneringen ophalen.
 
Elftalfoto Sportclub Eibergen 1 voor aanvang van een wedstrijd in 1975:
 
 
Staand vlnr: Henk Scholten (interim voorzitter), Hennie Alferink (leider), Gerrit-jan Schut, Jan Endeman, Henk Buursink (trainer), Rudy Wantia, Herman Izaks (grensrechter), Johan Averdijk en Johan Schurink (verzorger).
Zittend vlnr: Bennie Penterman, Johan Maatman, Hennie Schäperclaus, Henk Sigger, Gé Scholten, Fred Eppink en Leo Floor.