Historie Sportclub Eibergen

Korte inleiding

Sc. Eibergen is ontstaan uit een fusie tussen Eibergse Boys en sv DES op 1 april 1971. Als oprichtingsdatum werd die van Eibergse Boys aangehouden, nl. 24 april 1918.

Historie Eibergse Boys

Al voor de eerste wereldoorlog (1914 – 1918) waren er in de gemeente Eibergen twee voetbalverenigingen actief, namelijk Oranje Nassau Club (ONC) en Concordia.

Op 24 april 1918 besloten de beide voetbalverenigingen een fusie aan te gaan en werd de nieuwe naam “De Zwaluwen” aangenomen.

Aanvankelijk werden er uitsluitend vriendschappelijke wedstrijden gespeeld. Vanaf het seizoen 1920 -1921 werd voor het eerst aan de competitie van de Geldersche Voetbal Bond (GVB) deelgenomen. Wel moest in opdracht van de voetbalbond de naam worden veranderd. Vanaf dat moment werd de naam Eibergse Boys gehanteerd. Als oprichtingsdatum voor de nieuwe voetbalvereniging werd 24 april 1918 aangehouden.

In het voetbalseizoen 1921 – 1922 werd het kampioenschap van de Geldersche Voetbal Bond behaald en volgde promotie naar de derde klasse KNVB. In het seizoen 1922 – 1923 kwamen de Eibergse Boys ook met een tweede elftal uit in de competitie, terwijl in het seizoen 1938 – 1939 voor de eerste keer met jeugdelftallen (een A- en een B-elftal) in de competitie werd gestart.

Op 1 april 1971 werd er een fusie aangegaan met de voetbalvereniging SV DES; vanaf dat moment heet de vereniging Sportclub Eibergen.

Een stukje D.E.S. geschiedenis

Gaarne voldoe ik aan het verzoek, om als oud D.E.S. bestuurslid een bijdrage te leveren aan het jubileumblad t.g.v. het 60-jarig bestaan.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: de Sportcentrale D.E.S. werd 14 mei 1945 opgericht door kapelaan Koeleman en de heer Dollenkamp, waaraan D.E.S. toen voor die tijd veel heeft te danken.

Er waren toen een stelletje jongens, die op zondagmiddag bij te Vaarwerk (op Beezebekke) na het lof, want daar moest men eerst naar toe, een balletje gingen trappen. Onder een bal verstond men een stuk leer met binnenbal, meer eivormig dan rond. Zo begon bij D.E.S. de bal te rollen.

Zowel bij de fam. Te Vaarwerk, als bij Schepers en Lamers aan de Groenloseweg waren we welkom. G. Hoeben werd onze eerste terreinknecht en de eerste trainer was de heer Sloot uit Hengelo, die nu nog erelid is. Dat de vereniging D.E.S. (Door Eendracht Sterk) zijn naam eer heeft gedaan, hadden we te danken aan veel mensen die tijd en vrije tijd aan de sport hebben besteed.

Inmiddels was men er ook in geslaagd ook een afdeling korfbal, gymnastiek en wandelen op te richten, vandaar de naam Sportcentrale.

Het waren bovengenoemde oprichters, die met het toenmalige kerkbestuur, om de tafel gingen zitten. Resultaat was een stuk grond, waarvan een voetbal- en een trainingsveld kon worden gemaakt voor de huur van Fl. 75,-- per jaar.

Het is altijd een beetje gevaarlijk namen te noemen, omdat je vooraf weet, dat bepaalde personen worden vergeten. Maar ik heb voor mezelf het gevoel niet volledig te zijn, wanneer we niet terugdenken aan de mensen van het eerste uur. Met name denk ik terug aan de heren Mon Sr., Huitink, Jans Kerkemeyer en Pierik uit Rekken, Bart Bomers, Verdaasdonk, Schepers, ter Woerds en later J. Reesink de huidige wethouder, Borgman, Papen, ter Vaarwerk, Overkamp, ten Barge, Beusink, fam. Hoeben en niet te vergeten Mevr. Te Kaat – Bomers, en de fam. Penterman en vanzelfsprekend de huidige bestuursleden, waarvan een aantal de fusie hebben voorbereid.

Vergeef mij, dat ik allicht namen heb vergeten, die het ook verdiend hebben genoemd te worden.

Het aantal leden groeide ook al, doordat steeds meer ouders inzagen, dat sport een gezonde vrijetijdsbesteding was. D.E.S. beschikte ook over een kern supporters, waarop nooit tevergeefs een beroep werd gedaan, zoals bij bazars, verloting, kleedlokalen bouwen, toto's ophalen enzovoort. De onderlinge band zorgde voor veel plezier, zoals b.v.. het vervoer bij uitwedstrijden met het kippenautootje van Clemens Moorman, die de spelers in 2 groepen vervoerde en dat geheel belangeloos. Later gingen we natuurlijk,met de bus. Naar de beslissingswedstrijd in Winterwijk tegen RKZVC zelfs met zes bussen. We wonnen toen met 6-1. Ik zou nog wel meer aan kunnen halen, doch dat is niet de bedoeling van de jubileumcommissie.
Zo geleidelijk aan werd er door beide besturen gepraat om samen te gaan. De eerste bespreking was in de cantine van de boterfabriek o.I.v. de heer van de Bos. Bij A.D. 69 en Lochem werd wat geïnformeerd en al pratende kwam men verder, al lag dit verschillende leden zwaar op de maag. De heer Penterman zal de overgang verder beschrijven
Als oud-bestuurslid en erelid spreek ik de wens uit, dat het in alle opzichten een goed jubileumjaar mag worden. Om dit te bereiken is mijns inziens niet een tweede klas, geen grote maar een gezonde vereniging nodig, waar men elkaar in vriendschap kan ontmoeten.

Ik wens allen, die bij Sportclub Eibergen zijn betrokken veel succes.

J. Hummelink, erelid D.E.S.
(Uit: Sc. Eibergen 60 jaar, letterlijke weergave (1978))

De jaren na de fusie

Als oud-voorzitter  van s.v. D.E.S. is mij gevraag enige woorden te schrijven voor het jubileumblad t.g.v. het 60-jarig bestaan van Sc. Eibergen. ik zal dan een duik nemen in een sloot vol met oude koeien.

De oprichtingsdatum van Eibergse Boys is 24-4-1918 en van s.v. D.E.S. 14-5-1945. gefuseerd 1-4-1971 tot een grote club die Sportclub Eibergen heet. Inmiddels zij er zeven, ik mag wel stellen, vruchtbare jaren, verlopen, met vele ups en ook enkele downs, doch deze moeten er ook zijn, om ze gezamenlijk op te vangen, om de vereniging stabiel te maken.

Volgens mij, is het eerste seizoen 1971-1972 het moeilijkst geweest qua accommodatie. Velden aan de Needseweg en aan de Rekkensebinnenweg. Maar met in ons achterhoofd de Bijenkamp, werd niet bij de pakken neergezeten.

Toen dan ook op 22-2-1972 de grote deur van de varkensschuur werd geopend om er een cantine van te maken, hebben we veel verbaasde gezichten gezien. Zou dit wel iets kunnen worden?

Met inzet van vele leden en ook supporters onder leiding van O. Leuverink, werd er gemokerd, getimmerd en gemetseld (resultaat blauwe duimen en schrammen) en op 11-8-1972 werd de cantine, “de Schoppe” gedoopt, geopend, als openingswedstrijd speelden we op 12-8 tegen H.S.C. '21.

Deze beide dagen heb ik aangevoeld als een samensmelten van twee verenigingen tot een grote gemeenschap, die Sportclub Eibergen heet.

Tot een bijna even grote prestatie zijn we met onze leden gekomen in 1974, toen de tribune werd geopend (wel met een overschrijding van het financiële gedeelte). De tribune werd geopend in augustus 1974, ook een pronkstuk van onze vereniging.

Namen noemen is altijd gevaarlijk, omdat vele leden (en ook niet leden) met een geweldige inzet hebben gewerkt om Sc. Eibergen tot een eenheid te maken.

Op een ereplaats in deze komt toch wel onze erevoorzitter J. Tijink, die geen werk teveel is geweest om Sc. Eibergen tot grote bloei te brengen. Zijn benoeming tot schoolhoofd in de Wijk was een steek in het hart van vele Sportclubleden. Een grote sportvriend ging van ons weg.

Daarnaast noem ik oud trainer E. Bruning, die de eerste drie jaren na de fusie als trainer uit een hutspot van spelers een eenheid moest maken en waarin hij goed geslaagd is. een trainer met een groot inzettingsvermogen.

Veel inzet heeft ook de jeugdcommissie getoond, geen werk was hen teveel om het de jeugd naar de zin te maken.

Over de afgelopen die jaar heb ik nog niet gesproken. Vele oneffenheden werden bijgeschaafd wat betreft reclameborden, de keuken en het magazijn.

Maar wat mij persoonlijk het hardst tegen de borst heeft gestuit is, dat een groep leden van de Eibergse Boys en s.v. D.E.S. door de fusie zich hebben teruggetrokken, net of hun grote werk teniet gedaan was door de fusie. Maar zo is het niet, juist op deze fundering hebben we doorgebouwd.

Kom dan op deze grote feestdag van het 60-jarig bestaan U zelf feliciteren.

Dit zal het grootste cadeau zijn, dat U Sc. Eibergen kunt aanbieden.

J.G. Penterman, oud-voorzitter D.E.S.
(Uit: Sc. Eibergen 60 jaar, letterlijke weergave (1978))