Geschreven door Frank Grootemaat | 06 december 2011

Als je als voormalige SSSE’er op Texel je wedstrijdjes speelt in een bordeauxrood voetbaltenue, kun je toch wel stellen dat de Eibergse voetbalfusie ook buiten de gemeentegrenzen geslaagd is. Sinds oktober ben ik namens ZDH (Zwaluwen Den Hoorn) actief in de Texelse recreantencompetitie. In deze ‘wilde’ klasse, dus  buiten de KNVB om, bevinden zich vier teams, die volgens goed Schots gebruik een dubbele competitie afwerken. De reguliere teams van de vier Texelse voetbalverenigingen spelen hun uitwedstrijden in de Kop van Noord-Holland, tegen elftallen uit dorpen als Anna Paulowna en Hippolytushoef en steden als Alkmaar en Den Helder, maar in de tweewekelijkse bootreis die daarmee gepaard gaat had ik niet zo’n trek, vandaar dat ik voor het recreantenvoetbal koos.

Anders dan bij FC Eibergen Zaterdag 4, mijn vorige team, speel ik nu op zondagochtend. De meeste wedstrijden kennen een aanvangstijdstip van 10.30 uur, alleen wij Zwaluwen beginnen onze thuiswedstrijden om 11.00 uur. Dat beginnen is trouwens een nogal rekbaar begrip. Aftrap om 11.00 uur houdt in dat de eerste spelers om 10.45 binnendruppelen. Na een bakje koffie begeven de meesten zich rond elven naar de kleedkamer. Na het aantrekken van de al genoemde bordeauxrode tenues, wandelen we dan naar het veld voor een warming-up. Voor sommigen betekent dit enkele ballen zo hard mogelijk op doel rossen, anderen rennen wat heen en weer. Vervolgens wordt er iemand in de kantine bereid gevonden om de fluit ter hand te nemen. Het fenomeen grensrechter is in deze competitie onbekend.

Ondanks de aanwezigheid van meer dan twintig spelers ‘op papier’ waren er tijdens onze eerste wedstrijd slechts tien bereid gevonden om daadwerkelijk tussen de lijnen te verschijnen. Omdat tegenstander Oosterend er ook maar tien had, maakte dat eigenlijk weinig uit. Ik moest wel even wennen aan de lokale spelregels. Onze rechtsback ving in de eigen zestien een bal en gooide hem over de achterlijn. Dit resulteerde in een corner. Na twee keer 35 minuten (dit is de officiële speeltijd, wel afhankelijk van het weer, de tussenstand en het humeur van de spelers) zat mijn debuut op de Texelse velden erop. De 3-8 nederlaag was nauwelijks geflatteerd te noemen. Een week later verloren we opnieuw, met 5-1 van Texel’94. Dit matige begin van mijn Texelse voetbalcarrière vroeg om drastische maatregelen.

Mijn voormalige teamgenoot bij FC Eibergen Jerry Kerkdijk waagde de overtocht over het Marsdiep. Twee seizoenen geleden filmde Jerry regelmatig de wedstrijden van FC Eibergen Zaterdag 4. Dit had een onverwachts effect op mijn productiviteit. Jerry hoefde zijn camera maar tevoorschijn te halen of de doorgaans nogal moeizaam scorende rechtshalf van het vierde (ik dus) had de bal al in het netje liggen (De bewijzen hiervan zijn nog steeds te vinden op Youtube). Misschien dat de aanwezigheid van Jerry en zijn camera de ban kon breken. Inderdaad had dit bijna direct succes. In de uitwedstrijd tegen Oosterend raakte ik met een vlammend schot de lat en het veldspel van het hele team zag er verzorgder uit. Helaas bleken ons ook dit keer de punten niet gegund: 3-1 verlies.

Maar het Jerry Kerkdijk-effect trad dit keer met vertraging op. Een week later ontvingen we De Koog. Voor dit team met veel horecamedewerkers uit de Texelse badplaats bleek voetballen op de zondagochtend nogal een opgave. Om het kort samen te vatten: we wonnen met 9-0, ik scoorde twee keer en gaf een handvol assists. Omdat Jerry en zijn camera inmiddels vertrokken waren, moet u mij maar op mijn woord geloven, maar vooral mijn tweede treffer was bijzonder fraai, een boogbal over de keeper vanaf een meter of 25. De resterende twee wedstrijden van de eerste seizoenshelft gingen vanwege vakantie aan mijn neus voorbij, zodat ik mij nu, vroeger dan verwacht, al in de winterstop bevind. Gelukkig hoef ik niet stil te zitten omdat ik sinds kort ook zaalvoetbal speel, maar daarover wellicht een volgende keer meer.
 
Frank Grootemaat eindigde met zijn boek 'Burenruzies: Voetbalinterlands vol strijd en rivaliteit' op de derde plaats in de categorie Publieksprijs van de Nico Scheepmakerbeker 2010.

Geschreven door Webmaster | 28 november 2011

Een schorsing voor een jeugdspeler omdat zijn ouders geen bardiensten willen draaien bij zijn voetbalclub houdt de gemoederen op internet de laatste dagen behoorlijk bezig. Hieronder het bericht uit Dagblad De Pers:
 
---------- 
Een tienjarige voetballer heeft twee wedstrijden schorsing aan zijn broek gekregen omdat zijn ouders geen bardienst willen draaien. Tot grote woede van zijn ouders. "Moet ik dan een vrije dag nemen om in de kantine te gaan staan?"
 
De voetbalvereniging Hapse Boys uit het Brabantse Haps werkt al jaren met een verplicht vrijwilligerssysteem. De wedstrijdsecretaris van de Hapse Boys beaamt tegenover Omroep Brabant dat de maatregel hard is, maar tevens ook rechtvaardig. "Bijzonder, de ouders van 268 andere spelers kunnen dat wel regelen. Op mijn werk moeten ook weleens collega's eerder weg bijvoorbeeld omdat ze op school voorleesouder zijn."      
 
Bardienst
Hapse Boys telt 270 jeugdleden. De ouders wordt verzocht om eenmaal per seizoen drie uur bardienst te doen in de kantine. Dit voetbaljaar leverde dat twee keer een probleem op. Beide keren werd uiteindelijk een jeugdspelertje gestraft.
 
Absurd
De vader van de tienjarige gestrafte Jordy noemt de maatregel absurd. Als ondernemer werkt hij vaak in de weekenden en zijn vrouw is eveneens dikwijls aan het werk op zaterdag. Ze willen best vaker shirtjes wassen maar bardiensten draaien is geen optie, laat hij aan Omroep Brabant weten.
 
Noodzakelijk
In een verklaring op de website van de club laat het bestuur weten dat de genomen maatregelen ingrijpend zijn, maar dat die na een uitgebreide en zorgvuldige afweging in het belang van de vereniging noodzakelijk zijn geacht.
 
----------
 
Het nieuwsbericht roept een stortvloed aan reacties op. Een kort rondje langs verschillende nieuwssites als De Telegraaf, De Pers en het Algemeen Dagblad laat in totaal al meer dan duizend reacties zien. Wat opvalt, is dat veruit het merendeel van reageerders de kant van de club kiest en de ouders veroordelen. Wel wordt betwijfeld of de voetballende zoon hier de dupe van moet worden, maar veel andere pressiemiddelen zijn er niet beschikbaar. Overigens was al van tevoren bekend dat de ouders enkele uren bardienst moeten draaien (die onderling geruild kunnen worden) omdat dit in het informatieboekje voor nieuwe jeugdleden van Hapse Boys is opgenomen.
 
Uit de talloze reacties blijkt dat het vrijwilligersthema overal in Nederland speelt, ook bij FC Eibergen was het onderwerp van gesprek bij de jaarlijkse ledenvergadering. Het is bij FC Eibergen niet zo dat vrijwilligerswerk verlangd wordt van iedereen, maar ook hier wordt de spoeling dunner. Wellicht dat door dit nieuws leden en ouders van leden van FC Eibergen dit beter leren begrijpen en onderkennen dat dit een landelijk probleem is.
 
Wat allereerst opvalt in de antwoorden, is dat de ouders de voetbalvereniging niet als goedkope kinderopvang of winkel moeten zien. Hieronder volgt een korte samenvatting van de meest genoemde en meest in het oog springende opmerkingen:

Betalen toch al contributie?
Door tegenstanders van de maatregel van de voetbalclub wordt veel aangehaald dat toch ook al contributie wordt betaald en dat er verder geen bijdrage kan worden verlangd. Hierop wordt fel gereageerd dat de contributie niets met deze situatie te maken heeft. Contributie wordt namelijk betaald voor faciliteiten als ballen, warme douches, ranja na de training etc. Bovendien moet de club zelf ook contributie afdragen aan de KNVB. Om de eigen contributie niet torenhoog te maken worden veel werkzaamheden door vrijwilligers gedaan, waaronder dus de bardiensten.
 
Iemand anders geeft aan dat het onzin is dat je verplicht vrijwilligerswerk moet doen. Niet iedereen kan of wil daaraan mee doen. Je kunt leden nu eenmaal niet verplichten mee te helpen als ze geen zin hebben. Laat staan ouders van leden. Een oplossing wordt aangedragen door een extra bijdrage in de contributie die ze terug kunnen krijgen door vrijwilligerswerk te doen. Iemand anders stelt dat het een weinig visionaire oplossing is van de club. ‘Het is slimmer om ouders die wél als vrijwilliger meehelpen, ledenkorting te geven.’ Hierop wordt geopperd dat een contributieverhoging vaak op veel meer weerstand stuit dan een maatregel als deze door Hapse Boys. Zonder dit vrijwilligerswerk kan de contributie bovendien wel verdubbelen of verdrievoudigen. 
 
Boete
Veel mensen geven aan dat het bij hen zo is dat je extra contributie betaalt indien je niet in staat bent of geen zin hebt om bardiensten te draaien. Dit is in hun ogen vele malen beter dan het plezier van een kind ontnemen. Ook zeggen diverse mensen dat je bij hun sportvereniging een boete moet betalen als je geen tijd of zin hebt in bardienst. Iemand anders geeft aan dat bij zijn club is bepaald dat bij elke gele of rode kaart je verplicht bardienst moet draaien voor een aantal uur. Een jongen die in eenzelfde soort situatie zat als het geschorste spelertje geeft aan dat zijn ouders ook eigenaar van een winkel waren. Dit is vervolgens opgelost door de club te sponsoren en zo als het ware de plichten af te kopen.

De leden zijn de club
Een raakvlak met de discussie bij FC Eibergen en door velen aangehaald in de reacties, is dat hoe tegenwoordig over een vereniging gedacht wordt niet strookt met de werkelijkheid.
 
‘De naam vereniging zegt het al een beetje: je moet het samen doen! Mensen moeten zich minder als klant gedragen en meer als lid van een vereniging. Je bent zelf ook onderdeel van een vereniging en zult daar dus jouw steentje aan moeten bijdragen. Mensen lijken tegenwoordig te denken dat een vereniging een winkel is, waar ze voor diensten betaald hebben en dus allerlei rechten hebben. En ja, als ouder word je in zekere zin ook lid van een vereniging waar je kind lid van wordt, aangezien je kind nog niet zelfstandig lid kan worden.’
 
‘De club’ als zodanig bestaat helemaal niet, sommigen lijken te denken dat het een kinderdagverblijf is waar je een bedrag betaalt om vervolgens je kind te droppen en weer op te halen als jou dat uitkomt. Terwijl de club in feite een groep vrijwilligers is die staat of valt bij de bereidheid van de leden om mee te helpen. Als lid ben je geen klant, je bent onderdeel van de club. Jammer dat een hoop mensen niet begrijpen dat ‘de leden’ en ‘de club’ hetzelfde zijn. De leden zijn de club.’
 
Een vader geeft het volgende simpele maar ook zeer heldere rekenvoorbeeld:
‘Mijn zoontje voetbalt in de D en dat kost € 120,- per jaar. Daar krijgt hij twee keer per week 1.15 uur training voor en iedere week een wedstrijd (40 weken lang). Dat zijn 120 activiteiten voor maar € 1,- per activiteit. We willen ook nog gediplomeerde trainers, dat er koffie en een broodje is. Daar is die bar wel voor nodig, met mensen!’
 
Naar een andere vereniging
Enkelen stellen dat als je er niet mee akkoord gaat je er wel moeilijk over kunt doen, maar er is niemand die je verplicht om je kind lid te laten blijven, je kunt hem of haar er zo van afhalen als het beleid tegen staat. ‘Veel plezier op een andere vereniging als je als ouder geen zin hebt in deze verplichting, zo simpel is het.’
 
Verplicht vrijwilligerswerk
Sommigen hebben moeite met de benaming van Hapse Boys. 'Het verplichte karakter van vrijwilligerswerk is in mijn beleving wel wat tegenstrijdig, maar veel verenigingen hebben helaas geen andere keus meer. Een vereniging kan en mag dit gewoon op deze manier regelen. Dat de club het verplicht vrijwilligerswerk noemt klopt alleen niet. Het is gewoon een verplichting en die ga je aan of niet.’
 
Enquête
Tenslotte geeft een man aan recent een verenigingsenquête te hebben gehouden, waarbij enkele opvallende zaken aan het licht kwamen:
 
‘Er is een grote groep mensen die vindt dat vrijwel al het werk binnen een vereniging door vrijwilligers moet worden gedaan: zo min mogelijk uitbesteden. Zij vinden tevens dat de contributie niet verhoogd mag worden om klussen te kunnen uitbesteden. Ze zijn zelf niet bereid om vrijwilligerswerk te doen. En het mooiste van alles: deze groep is op vrijwel alle punten minder tevreden over de accommodatie, faciliteiten, trainingen en ga zo maar door, dan de groep mensen die wél de handen uit de mouwen steekt.’

Geschreven door Webmaster | 10 november 2011

In deze nieuwe rubriek worden vrijwilligers van FC Eibergen geïntroduceerd. Allereerst zijn de bestuursleden aan het woord. De aftrap binnen het bestuur wordt verricht door de persoon die eigenlijk geen introductie meer nodig heeft binnen de club:

Naam: Johan Schot.

Functie binnen FC Eibergen: Voorzitter.

Geboren en getogen: 22 juni 1953 en altijd blijven wonen in het prachtige Eibergen.

Beroep: Financieel Controller bij ASR Verzekeringen Nederland/Ardanta.

Voetballoopbaan: Ik heb één officiële wedstrijd als invaller in het 1e gespeeld, daarin ook nog gescoord uit een strafschop. Vervolgens heb twee seizoenen in het 2e elftal gespeeld en zeven jaar in het 3e elftal en daarna in lagere teams. Ook heb ik een jaar of 15 in het 1e zaalvoetbalteam meegedraaid.

Meeste tijd kwijt binnen FC Eibergen aan: Lezen en beantwoorden mail en vertegenwoordiging van de club en het bestuur bij wedstrijden, activiteiten en uitnodigingen.

Andere hobby’s: Ik mag graag (veel) lezen, zo nu en dan lekker languit tv kijken, fietsen, een avondje stappen, een terrasje pakken op de oude Markt in Enschede en sportevenementen bezoeken en volgen. Naast de inzet voor onze club ben ik voorzitter van de Sport Federatie Berkelland en bestuurslid van de Eibergse Sport Federatie.

Voorbeeld: Mensen met een positieve drive zonder overdreven te doen zoals Bert van Marwijk, Guus Hiddink, Herman Wijffels. En voorheen Bill Clinton: hij kon in een halve minuut duidelijk maken waarom iets een probleem is, wat de oplossing daarvoor is en waarom dat de beste oplossing is.

Favoriete voetbalclub: Naast FC Eibergen is dat FC Twente. Omdat ik vind dat je als voorzitter bij het eerste elftal aanwezig dient te zijn kan ik helaas niet zo vaak naar de Grolsch Veste toe. Ik ben ook lid van de supportersvereniging FCT Eibergen.

Favoriete speler: Ik kan genieten van voetballers als Wout Brama en op ons niveau Michel Wielens, Sander Simmelink. Ideale teamspelers.

Favoriete websites: De site van onze club (kijk er iedere dag wel even op) en regionale nieuwssites zoals Tubantia, Berkelstream en Nieuws uit Berkelland.

TV/Film: De Wereld Draait Door, Eredivisie Live en Nederlands drama.

Lezen: Ik ben geabonneerd op de Tubantia, het Financieel Dagblad en de VI.

Boek: De Kloof van de Vlaamse journalist Piet Depuydt over hoe de breuk tussen Belgen en Nederlanders Fortis fataal werd en leidde tot de ondergang van bank-verzekeraar Fortis in 2007 (ik was in die tijd werkzaam voor Fortis).

Muziek: Rustige muziek zoals Eric Clapton en Roger Whittaker. En in onze kantine Nederlandstalig en gezellige cafémuziek bijvoorbeeld Guus Meeuwis, Andrea Berg, Normaal, André Hazes, Jannes en Marco Borsato.

Is er leven na de dood: Ik geloof dat er iets is. Het is een hypothetisch begrip, leven na de dood berust op vertrouwen, niet op feiten.

Welke doelen heb je in je leven: De grootste kunst is om aardig en attent te zijn.

Mooiste plek in Eibergen of elders: De plek waar in mijn dromen ons nieuwe sportpark komt te liggen.