Geschreven door Webmaster | 16 januari 2012

Foto: Gé Scholten. Op de foto Eibergenaren vlnr Leo Floor, Rudy Wantia, Gé Scholten, Hennie Schäperclaus en Gerrit-jan Schut.

FC Eibergen is ontstaan uit Sportclub Eibergen en SSSE, beiden clubs met een rijke historie. Om deze geschiedenis te eren en de huidige generatie voetballers hier iets van mee te geven wordt zo nu en dan aandacht besteed aan deze tijd.
 
De aftrap wordt gedaan door de wedstrijd van Sportclub Eibergen tegen Ajax in 1974, waarvan oude wedstrijdbeelden zijn opgedoken via Gé Scholten. Talloze clubs wilden destijds graag tegen de topclub spelen, maar schrokken terug van de prijs die ze hiervoor moesten betalen.  Door middel van financiële rugdekking van vijf Eibergse bedrijven die zich garant stelden voor een bepaald bedrag, was het bij Eibergen gelukkig snel rond. De  bedrijven die de komst van de grootmacht mede mogelijk maakten: Somsen, Modion, Phenolpers (huidige Saint-Gobain), Groot Landeweer en Heinen.
 
Tijdelijke tribunes werden opgebouwd en Eibergen kreeg de toezegging dat Ajax op volle sterkte zou verschijnen. Eibergen was het jaar ervoor ongeslagen kampioen geworden in de 4e klasse, maar vanzelfsprekend ver verwijderd van het niveau van de Amsterdammers. Toch stond het halverwege slechts 0-1 voor de Amsterdammers, terwijl de beste kansen in de beginfase zelfs nog voor Eibergen waren. Na de hervatting liep Ajax uit tot 0-5, een prima resultaat van de Eibergenaren. Zonder ze tekort willen doen, zouden de huidige 1e elftallen met het dubbele aantal tegendoelpunten waarschijnlijk nog tevreden zijn.
 
Er bestaan gelukkig amateurbeelden van de wedstrijd tegen Ajax. Het spelbeeld is moeilijk te volgen, maar zo is het mogelijk om toch de sfeer te proeven van deze historische wedstrijd. Het camerastandpunt is vanaf de wal tegenover de huidige tribune. Aan deze zijde was een tijdelijke tribune geplaatst. De huidige tribune bestond nog niet waardoor verderop nog de Iemhof te zien is.
 
Wedstrijdbeelden Sportclub Eibergen – Ajax op YouTube 
 
Selectie Ajax: Piet Schrijvers, Wim Suurbier, Jonnie Dusbaba, Arnold Mühren, Arie Haan, Ruud Krol, David Endt, Ruud Geels, Gerrie Mühren, Johnny Rep, Horst Blankenburg, Gerrit Veenendaal, Pim van Dordt, Ruud Krol.

Selectie Sportclub Eibergen: Jakob Kleyzen, Henk Sigger, Leo Floor, Bennie Penterman, Gé Scholten, Johan Averdijk, Gerrit-jan Schut, André Wittebroek, Rudy Wantia, Wim Kluivers, Jan Endeman, Fred Eppink, Dirk Pardijs, Hennie Schäperclaus.
 
Heb jezelf ook historische beelden of foto’s van SSSE of Sportclub Eibergen? Laat dit dan weten via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.

Geschreven door Webmaster | 05 januari 2012

Misschien wel de beste speler die ooit bij Sportclub Eibergen heeft gevoetbald, maar toch onbekend bij velen: Fred Eppink. Eppink speelde twee seizoenen bij Sportclub Eibergen in de succesvolle jaren zeventig. Ondanks dat hij op jonge leeftijd bij FC Twente was afgekeurd voor het betaalde voetbal, bleek hij de ontbrekende schakel bij Sportclub Eibergen en promoveerde de club mede door zijn inbreng naar de tweede klasse.
 
Voordat je bij Sportclub Eibergen kwam voetbalde je voor FC Twente. Hoe verliep die periode?
In 1966 kwam ik op 18-jarige leeftijd bij FC Twente terecht. Het seizoen ervoor had ik bij NEO in Borne gespeeld waar ik goed draaide en vaak scoorde als middenvelder. Bij FC Twente kwam ik aanvankelijk in het jeugdelftal, maar omdat het eerste elftal niet goed draaide werd ik overgeheveld naar de hoofdmacht. Bekendste namen destijds in de selectie waren Epi Drost, Kick van der Vall, Theo Pahlplatz en Jan Jeuring. Mijn eerste wedstrijd was meteen onvergetelijk. Thuis in het oude Diekman stadion tegen Telstar, dat ook in de onderste regionen van de eredivisie voetbalde, wonnen we met 1-0 dankzij een doelpunt van mij. Een schot vanaf de rand van de 16 meter verdween buiten bereik van de keeper in de bovenhoek. Een jongensdroom was werkelijkheid geworden.
 
Ik speelde dat seizoen nog één wedstrijd in het eerste tegen DWS (Amsterdam) en maakte het seizoen af bij het tweede en op de bank van het eerste. Na het seizoen kreeg ik een verbeterd contract en begon met goede moed aan de voorbereiding in de hoop definitief door te breken.

'Mister FC Twente' Epi Drost. Opvallend zijn de gelijkenissen tussen het shirt van FC Twente en Sc. Eibergen

Blessures gooiden helaas roet in het eten. Een groot gedeelte van de voorbereiding miste ik door een keelontsteking, waardoor ik bij het tweede moest aansluiten. Daar vond ik weer gauw mijn draai en scoorde regelmatig. De prestaties van het vlaggenschip lieten wederom te wensen over, waarna trainer Antoin ‘Spitz’ Kohn me vertelde dat ik zaterdag een halve wedstrijd in het tweede zou spelen en vervolgens zondag mee zou gaan met de eerste selectie naar GVAV (Groningen).
 
Zover kwam het niet want het noodlot sloeg toe. Vlak voor rust brak ik mijn linkerenkel, waardoor het eerste elftal uit het zicht verdween. Hier bleef het niet bij, want tot overmaat van ramp brak ik in de wedstrijd waar ik mijn rentree maakte mijn rechterbeen. Een lange revalidatie volgde, maar na twee jaar van onderzoeken in verschillende ziekenhuizen was de wrange uitkomst dat ik op 22-jarige leeftijd werd afgekeurd voor het betaalde voetbal.
 
Hoe kwam je hierna bij Sportclub Eibergen terecht?
Ik raakte bijna twee jaar geen bal aan en ben toen weer gaan trainen bij mijn oude amateurclub NEO. Zolang ik het rustig aan deed had ik geen problemen, hoewel ik in het begin nog vrij veel last van mijn enkel had. Geleidelijk aan ging het beter en waagde me weer aan wedstrijden spelen. Twee jaar later verhuisden wij naar Hengelo en meldde me aan bij Achilles ‘12. Hier promoveerden we maar liefst drie keer achter elkaar waardoor we in de nieuwe hoofdklasse terecht kwamen. Ook mijn eigen prestaties verbeterden, al heb ik het niveau van voor de beenbreuken nooit meer gehaald. In die periode werkte ik bij textielbedrijf KTV in Eibergen en na enkele jaren pendelen besloten we om te verhuizen naar Eibergen waar we aan de Blenkenkamp gingen wonen.
 
Hoe beviel de overstap naar Sportclub Eibergen?
Nadat ik overschrijving had aangevraagd naar Sportclub Eibergen heb ik daar ruim twee seizoenen heerlijk gevoetbald. Sportclub Eibergen had toentertijd een zeer goed elftal. Jan Endeman was een talentvolle keeper, Gerrit-jan Schut zou in het betaalde voetbal niet hebben misstaan, Gé Scholten was een begaafde technicus en Johan Averdijk wist uit de onmogelijkste hoeken het net te vinden. Aangevuld met zeker een tiental bovengemiddelde voetballers, verbaasde het me dat ze niet hoger speelden. Het jaar voor ik kwam was de ploeg al kampioen geworden in de 4e klasse, maar hoger dan de 3e klasse had de club nooit gevoetbald. Misschien kwam ik precies op het juiste moment en was ik net de speler die aan dit succes ontbrak, in elk geval liep het vanaf het begin als een trein. Het eerste jaar kwamen we nog één punt te kort voor het kampioenschap, maar het seizoen erna verloren we slechts eenmaal. Hiermee was het kampioenschap en de felbegeerde promotie naar de tweede klasse een feit.
 
Ook daar was de start veelbelovend met winst in de eerste twee wedstrijden. Helaas raakte ik hierna geblesseerd en bleken dit achteraf mijn laatste wedstrijden Eibergen. Aanvankelijk was niet bekend niet wat voor blessure het was, maar na enkele maanden werd vastgesteld dat het om de meniscus ging. In de winterstop vertrok ik naar de politieopleiding in Amsterdam, waarmee er een einde kwam aan de succesvolle periode bij Sportclub Eibergen. Na een knieoperatie aldaar heb ik nog enkele seizoenen gespeeld bij OFX in Oost-Zaan en PSZ in Zaandam.
 
Wat doe je tegenwoordig?
Met mijn vrouw en twee kinderen zijn we in 1986 weer naar Borne verhuisd. Ik kreeg een baan in Hengelo en werkte bij het GAK, later ging dit op in het UWV waar ik opsporingsfunctionaris was. Ik woon nog steeds in Borne, ben met de vut en heb tot vorig jaar 7x7 gevoetbald in een veteranenteam bij NEO. Uiteindelijk is mijn eerste enkelblessure me toch fataal geworden, want hardlopen is er niet meer bij door een vergroeiing. Op woensdag trainen we nog wel met een tiental oud (60+) eerste elftal spelers en daarnaast train ik nog een aantal miniteams.
 
De verrichtingen van Sportclub – nu FC Eibergen – volg ik via de krant, evenals die van Achilles’12. Naar NEO 1 ga ik nog regelmatig kijken. Contact met Eibergen hebben we nog wel met kennissen van toen, de familie Kuipers. Een paar jaar geleden heeft verzorger Johan Schurink mij nog uitgenodigd voor zijn afscheid. Helaas was ik door vakantie verhinderd, anders was ik hier zeker bij geweest. Ik ben wel van plan om het komende jaar een keer te kijken bij FC Eibergen, dus misschien kan ik dan met enkele oud-teamgenoten nog mooie herinneringen ophalen.
 
Elftalfoto Sportclub Eibergen 1 voor aanvang van een wedstrijd in 1975:
 
 
Staand vlnr: Henk Scholten (interim voorzitter), Hennie Alferink (leider), Gerrit-jan Schut, Jan Endeman, Henk Buursink (trainer), Rudy Wantia, Herman Izaks (grensrechter), Johan Averdijk en Johan Schurink (verzorger).
Zittend vlnr: Bennie Penterman, Johan Maatman, Hennie Schäperclaus, Henk Sigger, Gé Scholten, Fred Eppink en Leo Floor.

Geschreven door Webmaster | 31 december 2011

Scheidsrechters zijn dun gezaaid bij FC Eibergen en er staat vrijwel structureel een vacature hiervoor op de site. Gelukkig zijn er ook nog enkele jonge leden die het leuk vinden een wedstrijd te fluiten en deze worden daarom gekoesterd door de vereniging. Eén van deze schaarse jongeren is Bas Relker (20).

Wat was voor jou de reden om scheidsrechter te worden?
‘Ik heb er voor gekozen om scheidsrechter te worden, omdat het mij leuk leek een wedstrijd in goede banen te leiden. Dit kwam in mij op toen ik in de B-jeugd speelde. Ik heb samen met Yvo Beernink, die net als ik nu scheidsrechter is, de cursus pupillenscheidsrechter gevolgd om te kijken of het iets was wat mij zou liggen. Dat bleek het geval en vervolgens heb ik de cursus BOS (Basis Opleiding Scheidsrechter) gevolgd bij Sp. Rekken. Dit was zo’n acht avonden, waarbij iedere avond een onderdeel theorie was en een onderdeel praktijk. Hierbij worden ook een aantal wedstrijdjes gefloten.’

Voetbal je zelf nog naast het fluiten?
‘Ik fluit vooral de lagere D-elftallen, aangezien ik zelf inderdaad ook nog voetbal op de zaterdagmiddag. Omdat deze teams vroeg op de zaterdag voetballen, kan ik het goed combineren met het voetballen. Na de wedstrijd wordt dan regelmatig met de andere scheidsrechters een aantal dingen besproken die in de wedstrijd zijn voorgevallen en dan ga ik vervolgens zelf voetballen bij Zaterdag 4. Ik heb geen ambities om KNVB scheidsrechter te worden, omdat dat aardig wat tijd in beslag neemt en ik zelf ook nog wil blijven voetballen.’

Wat zijn de lastigste dingen als scheidsrechter?
‘Het moeilijkste aan een goede wedstrijd fluiten is dat je moet proberen iedereen tevreden te houden. Ook vind ik het belangrijk je geen thuis- of uitfluiter bent, het gevaar bestaat namelijk dat je als scheidsrechter geen thuisfluiter wil zijn en daardoor juist voor de uitclub fluit.

De intimidatie die voorkomt bij de jeugd, komt vooral van personen langs de lijn. Ouders zijn het niet eens met een beslissing of de leiders/trainers schreeuwen wat het veld in. De reactie bij buitenspel die in iedere wedstrijd naar voren komt is: ‘Nooit!’ Of ‘Hij niet!’ waarop degene die vlagt altijd zegt: ‘Jawel, meters!’ Dit is een situatie die velen zullen herkennen. Ik ben van mening dat je deze eerste emotionele reactie altijd moet laten gaan en daar als scheidsrechter weinig op uit moet doen. Mocht het gezeur - want dat is het - door blijven gaan, dan grijp ik als scheids in, maar gelukkig is dat vaak niet eens nodig. Hieruit kan je eigenlijk wel op maken dat het vaak de ouders zijn die zeuren of commentaar hebben, terwijl de jongens/meiden zelf het liefst gewoon willen voetballen. Bij de oudere jeugd en senioren komt er vaak wel meer commentaar van binnen het veld. Ik moet eerlijk bekennen dat ik hier zelf ook soms schuldig aan ben, maar dat komt mede omdat ik zelf de regels ken en als ik het er niet mee eens ben laat ik dat ook horen.’

Wat zou er gedaan kunnen worden aan het tekort aan scheidsrechters bij FC Eibergen?
‘Als een groepje leden wil fluiten is het zo opgelost, één keer in de twee weken is al voldoende. Ik doe dit zelf ook en het zijn slechts enkele uurtjes. Het lijkt me niet verstandig om het algeheel te verplichten vanuit de club, maar wellicht dat het bij jongeren wel verplicht gesteld kan worden. Zoals in de toekomst misschien een bardienst bij de senioren. Het zou het ook een mogelijkheid kunnen zijn om jongens uit bijvoorbeeld de B-jeugd te benaderen om een keer een toernooi te fluiten bij de E- en F-pupillen. De club hoeft hier maar enkele scheidsrechters aan over te houden en het probleem is grotendeels uit de wereld.

Ik denk dat als FC Eibergen meer jeugdige scheidsrechters wil aantrekken het iets meer mag uitpakken met hoe je de jongeren wil belonen op het gebied van het vrijwilligerswerk. Dit kan misschien door eenmaal per jaar naar een eredivisiewedstrijd te gaan of iets dergelijks. Het zou mij goed lijken om hier ook een klein budget voor aan te spreken, zodat er toch iets van een lokkertje is om mensen over de streep te trekken. Veel jongeren kiezen voor een baantje op de zaterdagmorgen om nog een beetje geld te verdienen om uit te gaan. Dan is de keuze tussen vrijwilligerswerk of geld verdienen snel gemaakt.’

Wat zijn de leuke kanten van het fluiten?
‘Het geeft mij altijd een voldaan gevoel als ik na de wedstrijd van de spelers en de leiders een hand krijg en ze zeggen dat het een leuke pot voetbal was, want daar draait het uiteindelijk om.

Eén keer is het mij overkomen dat de leiding en de ouders van een team ontzettend veel commentaar op mij hadden tijdens de wedstrijd. Na de wedstrijd kwam een jongen uit juist dat team naar mij toe en zei: ‘Hartstikke goed gefloten scheids!’, dit was uiteraard zonder sarcasme in zijn stem. Dat vond ik een heel mooi compliment en daar krijg je wel een kick van als scheidsrechter.’
 
Wil je meer informatie hoe je scheidsrechter kunt worden bij FC Eibergen, neem dan contact op met scheidsrechtercoördinator Hendrik Jan Pelle: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. of 0545-474084.